Szczęście uwiecznione na zdjęciu. Mam parę takich zdjęć, więc nie będzie ciężko! Szczęście ma wiele odmian i sama mam wiele powodów do uśmiechu. Szczęściem jest, gdy mój niejadek przyjdzie po dokładkę albo gdy uda mi się wygrać trudną grę. Gdy córka postawi obie nogi na ziemi, albo klient zadzwoni powiedzieć, że jest bardzo zadowolony.

Przeczytałam właśnie Kretochłony. Pomimo prawie nieustannego jęczenia „jakie to nudne” udało mi się przebrnąć i zauroczyć. Ostatnie strony to był Lumley jakiego znam i za jakim tęskniłam.

Tyle rzeczy bym chciała, mam nawet jakieś pomysły. Brakuje mi czasu, śpię po pięć godzin dziennie albo i mniej, nie wychodzę z domu na dłużej, nie byłam w kinie od roku ani na obiedzie poza domem. Nie narzekam, po prostu mówię jak jest.

Mój komputer dawno nie widział sformatowanego dysku – najprawdopodobniej ani razu z tym dyskiem, więc czas najwyższy, tym bardziej, że przypałętał się dzisiaj jakiś syf i co chwilę włączają się dziwne programy – nie chcę ryzykować. Będzie okazja przynajmniej, żeby przeorganizować gry, odsiać te, w które gram i w które chcę grać.

Cały czas myślę – gdzie powinien iść ten blog? O czym chcę tu pisać, na czym się skupić? Mam ostatnio ochotę wrócić do rysowania, tak na poważnie. Do pisania też, do długopisów, ołówków i zeszytów. Chcę wrzucać tu wpisy pisane ręcznie, chcę wrzucać rysunki, chcę skupić się na fizycznym pisaniu, poza stukaniem w klawiaturę.

Carlos Ruis Zafon, to jeden z tych autorów, których książki są na wystarczająco inne by się je czytało z przyjemnością, a jednak na tyle podobne, że z daleka widać, że są dziełem tego samego człowieka. Trochę jak z rodzeństwem – różne, a jednak wśród tłumu widać, że to dzieło tych samych ludzi.